Blog nummer 7 ”Same same, but different”

Woensdag 13 mei 2015, Hoi an, Vietnam

Wij waren niet van plan om heel lang te blijven in Nha Trang. Het plaatsje staat niet bekend om de vele bezienswaardigheden, maar meer om het strand en een soort van pretpark op een eiland voor de kust van Nha Trang dat verbonden ligt met het vasteland door de langste kabelbaan van de wereld over zee. Onze intentie was om hier even lekker van de zon te genieten en niet veel te doen. Dat is dan ook gelukt. We hadden hier een hotel geboekt voor 2 nachten. Omdat we een korte verblijfsduur hebben moesten wij bij aankomst al na gaan denken over onze vervolgreis. Waar willen we heen en hoe komen we daar? Onze volgende bestemming is Hoi An en al vrij snel komen we erachter dat er alleen nachtbussen gaan naar Hoi An. Dat zou betekenen dat we nog een derde dag in Nha Trang moeten verblijven en dat was nou net niet onze insteek. We maken dan ook de keuze om gebruik te maken van één nacht in het hotel. Dit kan vanwege de goedkope prijs van een overnachting en dan maar de volgende dag om 18:00 de bus naar Hoi An te nemen.Na ons besluit om de bus te nemen vertoeven wij naast de locals op het strand. Schieten nog een balletje met de kleine jongens op het strand. Om ons daarna op te maken voor een avond in Nha Trang. Doordat het een toeristische trekpleister is waarbij de roebels over tafel rollen liggen de prijzen hier iets hoger. Wij gaan dan ook opzoek naar een tentje die niet zo heel duur en we belanden in een steeg op een plastic kruk. Nu weten we dat de ambiance niet top hoeft te zijn om geweldig te eten, maar hier gingen wij even de mist in. We bestellen beide een gemakkelijk gerecht om risico’s uit te sluiten. Op de plaatjes in het menu zag het er geweldig lekker uit en was het een bord waar misschien wel twee mensen van zouden kunnen eten. Als het gerecht van Luca op tafel komt zie ik niet zo heel veel terug van dat mooie plaatje. Mijn gerecht, dat 20 minuten later op tafel komt, is een saté van beef en erg lekker echter is 2 satétjes wel wat weinig. Luca kan zijn onvrede niet onder de plastic stoeltjes of banken steken en op de vraag of alles in orde was antwoord hij: “Nee: Een ontevreden klant. Wat doe je daar mee? Heel simpel. Je geeft hem twee bananen zodat hij toch met een volle maag naar huis kan. Zo kan het dus ook. Goed! Tijd voor een drankje. We laten ons overhalen voor een drankje bij de “Why Not Bar” dit komt vooral door de tekst “buy one get one free”. De volgende ochtend staan we op met een droge mond en een lichte hoofdpijn. Na een stevig ontbijt in het hotel brengen we deze dag door op het strand en wachten we tot we opgehaald worden voor de nachtbus naar Hoi An. Het is wederom een bus waarin we kunnen liggen. Met alleen maar mensen die Vietnamees spreken en geen Engels stappen we in de bus. De bus stopt de eerste 2 uur om de tien minuten om van alles mee te nemen. Erg frustrerend. De nacht is ook niet heerlijk maar heb toch een paar uur rust kunnen pakken. Rond een uur of 8 uur in de ochtend zien wij dat de bus langs Hoi An rijdt en koers zet naar Dá Trang. Een plaats 30 km Noordelijker dan Hoi An. Dat was niet de bedoeling. We worden door het personeel van de bus vervolgens in een lokale bus gepropt. Na nog weer drie kwartier in de zuidelijk richting te hebben gereden komen we aan in Hoi An.

Hoi An ligt in de centrale kust dit tevens het smalste deel van het land. Het is een traditioneel en populaire stad vanwege de prachtige architectuur, ontspannen sfeer en de grandioze culinaire wereld. Je kan hier ook voor weinig geld een pak op maat laten maken bij één van de vele Tailors. We hebben 3 nachten geboekt bij een guesthouse. Het Hoi An Viet guesthouse, heel toepasselijk. Wij letten bij het kiezen van een overnachting op een aantal elementen. Aparte bedden, WiFi, ontbijt, plaats, de foto’s en de beoordeling. De beoordeling was bij dit guesthouse een 9,0. En ja wij waren ook zeer te spreken over het guesthouse. De eigenaar is een lieve, kleine vrouw die ons wilde helpen en advies wilde geven over wat te doen in Hoi An.

Als we vragen waar wij een mooi pak kunnen laten aanmeten adviseert zij ons uiteraard een kennis van haar. Als we een beetje rondlopen in Hoi An lopen we alvast meerdere Tailors binnen. We doen uiteraard een prijs vergelijk doen. Ze bieden allemaal hetzelfde aan, maar telkens toch even anders. De shop even checken op TripAdvisor en dan een beslissing maken. U moet weten dat in Hoi An meer shops zijn die kleding willen maken dan dat er restaurants zijn. We besluiten om die avond een pak te laten aanmeten. Na een geweldige maaltijd aan de rivier met vietnamese rollen, fietsen we op gehuurde fietsen naar Bibi Silk. Een zeer goed beoordeelde tailor op TrapAdvisor en onze vriend Kevin is hier ook geweest. We lopen binnen en 3 vrouwen nemen de tijd voor ons (één  van de vrouwen is Bibi). Allerlei soorten rollen stof worden tevoorschijn getoverd om de jongens de kleur aan te passen die zij willen. Als de keuze is gevallen op een voor mij een grijs pak en 3 overhemden en voor Luca een donker groen pak met ook drie overhemden worden al onze maten opgemeten. Alles wordt opgeschreven in een schriftje. De dames hebben moeite met de maten van mijn neef. Door zijn brede borstkas en de opvallend naar achteren stekende billen. Bij mij valt het ze vooral op dat mijn schouders verschillende maten hebben. Goed! als alles dan is opgemeten worden we vriendelijk bedankt. We kunnen de volgende dag terug komen om het te passen. Na een overnachting in een goed bed staat er die dag niet veel op de planning. We besluiten om naar het strand toe te fietsen voor een frisse duik en een relax dagje. Ik koop op het strand nog een het “Viet nam News” om de locals nog meer te begrijpen. Als we rond 3 uur weer naar het guesthouse pedelaren nemen we een douche om daarna in fris en fruitig in ons pak te hijsen. Het is de eerste “fitting”. Wederom storten de drie vrouwen op je om één  voor één alles na te lopen. Gewapend met meetlinten, spelden en scharen gaan ze je te lijf. Doen wat briefjes in de zakken en je kunt weer gaan. Met veel zorgvuldigheid meten ze ons een pak aan. Ze maken het de eerste keer iets groter want ja beter te groot dan te klein. We worden gevraagd om morgen weer rond dezelfde tijd terug te komen.

We zijn echter niet alleen voor een pak naar Hoi An gekomen en hebben besloten de volgende ochtend een trip naar de Chamruines te boeken. De warmte breekt ons in de eerste klim meteen op en met achterstand beginnen we aan deze trip. De gids, die onze groep aanspreekt met blue team wat weer refereerde naar zijn blauwe pet, praat te veel en in de groep zit geen tempo. In plaats van oprecht geïnteresseerd te zijn in de ruïnes lopen wij ons eigen rondje en zoeken we naar schaduw. We hebben het zwaar op deze trip. Na twee uur rond te hebben gedwaald door een paar verdwaalde stenen gaan we in de minivan naar een bootje die ons moet terugbrengen naar Hoi An. Eénmaal in Hoi An lunchen we nog met de groep en als we dan, na een harde boer, afscheid nemen van elkaar moeten we nog een aardig stukje terug lopen. We lopen een man tegen het lijf die ons wel even op zijn brommer terug wil rijden. Met ze drieën op de brommer. Gezellig! Scheelt ons geld, tijd en een bezweet lichaam.

We frissen ons op en gaan weer naar Bibi voor onze pakken. De tweede “fitting”. Bij Luca valt alles eigenlijk wel heel goed en het pak zit als gegoten. Het is een strak en zwaar pak. Bij mij hebben ze iets meer moeite met de maat. Ze zouden toch “kleine mannetjes” gewend moeten zijn. We passen, showen en maken foto’s van ons pak, kletsen nog wat en we krijgen van de dames een stropdas cadeau. Ik kies voor een blauwe das, dezelfde kleur als de binnenvoering van mijn jasje. Als de vrouw nog met een bordeaux rode stropdas aankomt begin ik te twijfelen. Als ik na een half uur nog twijfel besluit Bibi dat ik ze dan maar beide van haar krijg. Das aardig. De laatste aanpassingen worden die avond verricht en daarna wordt het pak afgeleverd bij ons guesthouse. We rekenen beide €116,- euro af voor een pak, 3 overhemden (wit, zwart en blauw) én 2 stropdassen. Een mooi pak voor een mooi prijsje!

Nu het pak binnen is zijn onze dagen in Hoi An geteld. We trekken verder in de Noordelijke richting naar Hué. Hué is een stad dat bekend staat om zijn keizerlijke citadel en verschillende tombes. We boeken 2 nachten in een guesthouse. Hué ligt op zo’n 135 km van Hoi An. Veel backpackers grijpen deze route aan om zelf de kilometers af te leggen. Het is namelijk een mooie route en een prima afstand op dit zelf te doen. Dus besluiten wij dit ook te doen. Op één scooter. De bagage wordt bij het guesthouse in Hué  afgeleverd. De tocht begint heel voorspoedig. Ik had als een goede chauffeur het eerste gedeelte van de route aardig in het hoofd dus dat ging goed. We scheuren langs de kust van Vietnam. De kust is zó ongelooflijk mooi dat wij een kwartier lang de kust aanhouden terwijl we eigenlijk naar het binnenland moesten rijden. Dit levert ons een mooi plaatje op en een half uur vertraging. We navigeren overigens gewoon op Google maps. De route van te voren downloaden en dan via de locatie kan je offline zien waar je bent, super handig. We lopen nog een keer vertraging op door een route te rijden naar een tunnel waar wij vervolgens als scooter niet door mogen. De alternatieve route is echter veel mooier en dus kunnen we leven met een vertraging van wederom een half uur. Als het tegen lunchtijd loopt zijn we in de middle of nowhere. We zien alleen de borden “Lagune 14 km”. We besluiten die maar te volgen. We komen uit in een 5 sterren hotel waar elke kamer een eigen zwembad heeft voor een prijs van €544 euro per nacht. De lunch ligt dan ook ver boven ons budget, maar door gebrek aan tijd en benzine besluiten we het goedkoopste op de kaart te nemen en volop te genieten. Het tweede deel van onze reis naar Hué is minder fraai. Er wordt hier veel aan de infrastructuur gewerkt en dat maakt dat vele wegen open gebroken liggen waardoor verkeer in beide richtingen op één rijbaan elkaar moeten passeren. Ik heb hier geleerd dat het gevaar niet ligt in de risico’s die jijzelf als bestuurder neemt, maar aan de risico’s die anderen weggebruikers nemen. De stof en de gaten en hobbels maken het tweede deel van de trip erg zwaar, maar door de goede navigatie weten we ons guesthouse in een keer te vinden. Die avond drinken we een drankje bij de Brown eyes. Wat overigens een verkeerde benaming is want als je binnen komt heeft iedereen rode ogen van de drank. Waarschijnlijk komt het omdat elk uur dat ze geopend zijn een “happy Hour”  is. Ondanks de vele bezienswaardigheden doen wij niet veel in Hué. De warmte speel daarbij een grote rol. We komen de volgende dag niet verder dan de citadel. We moeten natuurlijk ook een beetje op het geld letten na onze lunch van gisteren. We laten ons adviseren in het guesthouse voor het avondeten en komen terecht in tentje waar we wederom de Vietnamese keuken proeven. We maken zelf vietnamese rollen, proeven de beste loempia’s en vouwen een rijstpannenkoek. Top eten!!!
Vandaag hebben we ook een relaxe dag achter de rug. We zijn op een scooter naar de kust gereden. Hebben ons geïnstalleerd in een stoel op het strand en verkoeling gezocht in de zee. Nu zijn we weer op doorreis en u raadt het waarschijnlijk al, een nachtbus. De nachtbus brengt ons, als het goed is, in 14 uur naar Hanoi. De hoofdstad en tevens eindstation van onze reis, maar zover is het nog niet. In het Noorden willen wij nog 3 steden gaan aan doen. Hanoi, Sa pa en Ha Long Bay. Vooral die laatste zou een spektakel stuk moeten zijn! Op deze manier brengen wij onze dagen door in Vietnam. Je ziet telkens dezelfde elementen terug komen maar elke keer toch even anders. Bedankt voor het lezen en tot volgende week.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s