Blog nummer 3 ”Sepupu”

Vrijdag 10 april 2015, Bali , Indonesië

Om 3:30 ging de wekker voor de sunrise op de top van de Bromo. Deze was indrukwekkend. We werden met een 4×4 Jeep omhoog gereden. Op de top was het donker en “Tour de France” druk. Alle jeeps stonden aan de zijkanten geparkeerd en ronkende brommers stonden je op te wachten om je het laatste stukje naar boven te brengen. Tussen alle uitlaatgassen door lopen wij in het donker omhoog. We zijn op tijd. De zon steekt boven het wolkendek uit en schijnt zijn licht over het maanlandschap van de Bromo. Je ziet verschillende kraters van de vulkaan. Overweldigend om te zien.

Na de zonsopgang werden we door de Jeep afgezet bij de voet van een rokende krater. Al struinend door het vulkaanzand banen wij ons een weg naar de top. Geweldig om te zien en maakt de reis van 15 uur weer helemaal goed. Hongerig werden we door de Jeep afgezet bij ons hotel. Een heerlijk ontbijt stond klaar. Een goede bodem was geboden voor de reis die na het ontbijt gepland stond. Een busreis van Bromo naar Surubyra om daar de boot te pakken naar Bali. Een reis van wederom 12 uur. Ik zat die laatste 12 uur naast een stevige, Sloveneens vrouw en daardoor 12 uur lang als een sticker tegen het raam aangeplakt. Deze vrouw bleek overigens, na een gesprek met haar, een vriendin te hebben in Nederland, die toevallig in Soest woonde en Majeta heet en laat nou net de tante van mijn neef, die 2 stoelen verderop naast haar zoon zat, een tante hebben die Majeta heet en ook nog is in Soest woont. Small world….

Dan is eindelijk de haven in zicht en maken we de overstap naar Bali. Op Bali staat ons nog een busrit (met dezelfde bus en dus ook dezelfde zitplaats) naar Denpasar te wachten. Een rit van nog eens 3 uur. De bus stopt echter op 20 minuten van Denpasar op een verlaten busstation waar alleen mini busjes staan wachten. Een warm welkom waarbij je voor de verdere kilometers naar je eindbestemming meer dan het dubbele betaald dan met een metertaxi, maar het is of dat! of anders lopen. Na een kleine onderhandeling met een look-a-like van Steven Seagal stappen we het busje in. Op dat moment is het codewoord “slopen” van kracht. Bij hoor en wederhoor van dit woord is het rennen geblazen, maar gelukkig wordt er geen gebruikt gemaakt van het woord. (Alleen te gebruiken in een noodsituatie). Om 23:30 bereiken wij dan ons hotel. Eindelijk een goede nachtrust. Ons tempo heeft de afgelopen dagen erg hoog gelegen en de rust kunnen we wel gebruiken.

Na een goede nacht (gescheiden bedden) vinden we in de middag al weer de energie en fietsen we op een vouwfiets naar het strand (15 min). Het is warm en zonnig. Goed insmeren dus. Het strand van Sanur staat bekend om de rustige zee en minder toeristen dan Kuta. De neven waren even vergeten dat het een zondag was en werden we geconfronteerd met het massatoerisme. We vonden er te dikke Duitsers, verbrandde Engelsen, gepensioneerde Aussies en Chinezen gewapend met 3 selfie sticks. Een totaal andere wereld dan wat er zich in Java had afgespeeld. Na een lunch van saté met rijst pakken we op een rustige plek onze rust. Die avond zitten we rustig met de hotel eigenaar en een vriend van hem in de tuin te ontspannen. Om 23:00 nog even Man Untd – Man City (4-2). Als de klok 0:00 slaat komen er belletjes, appjes en facetimetjes binnen want mijn “Sepupu” is 25 jaren oud geworden. Op dat moment staan er 3 Balinezen dames is een schoonmakersoutfit voor ons raam maar “Sepupu” slaat af en vertrekt richting dromenland, of misschien was hij daar al.

Het verjaardagsontbijt van Mia happen we in een paar minuten tijd weg en om 12 uur checken we uit bij Sugiras living. Iets verderop hebben we ons volgende hotel. Nu iets dichterbij het strand. In hotel is momenteel meer personeel aanwezig dan dat er gasten zijn en dat maakt voor ons dat wij alle voorzieningen voor onszelf hebben. In de namiddag lopen we naar het strand. Ik trakteer neef L op een massage. Hij is een beetje huiverig want na bijna twee weken geen vrouwelijk contact kan het soms gebeuren dat….. (vult u zelf in). Die avond eten we op aanrader van Kevin (keepert) bij Little Birds. Goed en heerlijk indonesisch eten! Aanrader!!! We drinken een cocktail, laten de lokale band nog even happy birthday spelen en we drinken nog een cocktail.

De volgende dag starten we rustig op het en rusten we uit en in de middag nemen we een kijkje in het meest toeristische gebied van Bali, namelijk Kuta. Hier zitten voornamelijk Aussies die aan het surfen zijn. Geweldig om te zien en we besluiten ons op plastic stoelen, onder een parasol en de voetjes op een leeg kratje Bintang te siuationeren. We bestellen een biertje en al snel heb ik 4 vrouwen om mij heen die de “rijke toerist” iets willen aanbieden. Één voor wat armbandjes, één voor een massage en twee voor een pedicure en manicure. Ik besluit om mijn grote, lompe tenen eens te laten aanpakken. Normaal doet mijn moeder dit maar aangezien in 2 maanden van huis ben laat ik het voor deze keer aan iemand anders over. Het resultaat: 10 mooi en schone teennagels en 10 mooi en schone vingernagels. Na nog een kleine fotosessie met wat Chinezen is het weer tijd om verder te gaan. In de wetenschap dat wij nog in Kuta terug komen laten we het nu voor wat het is en keren we hotelwaarts.

De volgende ochtend staat er en mini busje klaar die ons vandaag meeneemt over Bali. We bekijken wat tempels in het Noorden, brengen een bezoek aan een bergmeer, drinken verschillende soorten koffie en thee die worden verbouwd op Bali en bezoeken nog een tempel in de Zee genaamd Tanah Lot. Overigens hebben we vandaag de beroemde koffie van de Luwak geproefd. De Luwak is een dier dat een bepaalde soort bes eet en de pit van die bes wordt door het beestje niet verteerd en poept deze weer uit. Vervolgens worden de uitwerpselen opgevangen, gekookt, gebrand en gemalen tot koffie. Het verhaal is niet heel smakelijk. We besluiten één kopje te bestellen. Door het proces is de koffie erg prijzig. Bij mijn eerste teug van de Luwak koffie denk ik na over wie er eigenlijk achter gekomen is om van de stront van dit beestje koffie te maken, maar de slok verandert deze gedachte. Wat is dit lekkere koffie zeg! Zoveel smaak, echt heerlijk. Zeker het proberen waard.

Ik lig momenteel op bed en ik moet mijn backpack nog weer inpakken. Morgen vertrekken we namelijk weer. We laten voor even het eiland Bali achter ons en gaan met de snelle boot naar Lombok waar we ook een kijkje nemen op de Gili eilanden. Wij vermaken ons goed hier. Bekijken met de 2 a 3 dagen wat wij willen ondernemen en vinden onze weg.
We hebben beide dat we graag van alles willen zien en als je zoveel mogelijk wilt zien dan zal je het een en ander moeten ondernemen. We houden het tempo hoog en houden de vrede lief. Selamat jalan.

Tot volgende week!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s