Blog nummer 6 ”Don’t be lazy, be crazy”

Woensdag 06 mei 2015, Mui ne, Vietnam

Afgelopen zondag heb ik alweer het 6de briefje van mijn vriendin mogen openen. Dat betekent dat ik alweer 6 zondagen van huis ben.

Op donderdag 7 mei hebben we bij één van de vele tour operators een tour geboekt naar de Mekongdelta. Deze delta is de rijstkom van Vietnam. Hier zorgt slechts 10 procent van de totale grondoppervlakte voor 1/3 van de totale voedselopbrengst van het hele land. De bevolking hier, noemt dit gebied Cuu long wat de ‘Negen Draken’ betekent. Dit is een verwijzing naar de negen rivierarmen van de Mekong die ontspringt in Tibet. Dit is echt waar, heb ik namelijk van Google.

DCIM100GOPROG0171452. Goed, we proppen ons wederom in een bus en worden in slechts twee en half uur naar de Mekong delta gereden. Je kan overigens aardig wat dagen in de Mekongdelta doorbrengen, maar na overleg met mekander besluiten we dat één dagje wel genoeg is voor ons. We beginnen met wat ‘op water lopende’ vissen, zien wat mango’s en eten fruit terwijl drie lokale mensen een “Vietnam got talent” show uitvoert. Daarna maken we een boottochtje met hoed op van welgeteld 5 minuten waarnaar we belanden bij een snoep fabriekje. Ze maken snoepjes van kokos zonder toevoeging van suiker. Lekker. Maken nog een boottochtje, genieten van een lunch en maken wederom een boottochtje naar de bus. Met het Engels van onze jonge gids was niet veel mis, maar zijn uitspraak liet nog wel eens te wensen over. Als hij de aandacht probeerde te trekken van iedereen begon hij telkens met de woorden  “excuse me” maar door een binnenmondse uitspraak en het Aziatische accent kwam het eruit als “Kiss me”. Omdat de tocht niet heel spectaculair was, was dit toch wel één van de hoogtepunten van die dag. De gids bracht ons vervolgens nog langs de lachende, liggende en staande boeddha om daarna ons weer in Ho Chi Minh (Saigon) af te zetten.

Op de nog steeds gedenkwaardige dag 8 mei (Feyenoord) verplaatsen wij ons met de bus naar een plaats genaamd Mui ne. Deze plaats ligt zo’n 220 km te noorden van Ho Chi Minh. De bus is voorzien van Wifi waar de NS nog een puntje aan kan zuigen, ligstoelen waar de KLM nog bang van zou worden en een claxon die niet zou misstaan in een volgepakt stadion. De bus chauffeur toetert naar mijn idee vaker dan dat hij het gas intrapt. Als we na 5,5 uur onze bestemming bereiken zijn wij wel te spreken over ons hotel. Ondanks dat Luca elke dag roept dat hij zich echt een traveller voelt verblijven wij liever in een hotel dan hostels. Waarom? De prijs is hetzelfde, de privacy is meer. Dit hotel ligt aan het strand, heeft een groot zwembad en ruime kamers met alle gemakken voorzien. Dat moet klinken als het Hilton. Slechts 3 sterren en €10 per nacht per persoon. Mui ne trekt veel Russen aan en dat merken we direct op, door Russische teksten op de menu kaart, de brutale mensen die ook te gast zijn en de goedkope wodka. Ik kies voor een half litertje dark rum van Aziatisch bodem voor slechts €2,-. Die avond gaan we op de gratis te lenen fietsen van het hotel opzoek naar een local etttentje. Niet veel later zien we op tafel een barbecue en we besluiten dat ook te nemen. De uiterst vriendelijke vrouw zet al vrij snel de barbecue op tafel met wat gemarineerd geitenvlees met daarnaast wat groentes zoals lenteui, sla, kruisdistel, koriander en munt. Er ligt ook een soort van raamfolie naast. We vragen de vrouw hoe nu verder. Ze pakt het raamfolie maakt dit nat, legt het op het bord, pakt een stuk gebraden geitenvlees en wat groenten en vouwt zo een vietnamese rol. Wauw! Dat is lekker!! Met een volle maag pedaleren we rustig terug naar ons hotel om dat flesje rum op het strand baas te maken.

Laundry
Laundry

Zaterdag 9 mei is een belangrijke dag. Wij hebben een rustdag. Op deze rustdag laten ons vuile was   wassen door de een oud vrouwtje die alleen het Engels woord “laundry” kent om zo de lokale economie ook weer een impuls te geven. We huren die namiddag een scooter bij de buurman van de wasvrouw. Hoe dat gaat? Je loopt de tuin binnen zegt dat je de scooter wilt huren. Er wordt een belletje gepleegd en niet veel later verschijnt de vader van het meisje waarmee we even onderhandelen. We spelen wederom het spelletje Good cop, bad cop. Waarbij Luca met een strak gezicht keihard onderhandelt en ik wat grapjes maakt en lief lach. Zo komen we uit op een prijs van 100.000 Dong. Dat is €4,10. Voor een dag. De man is een beetje nerveus. Kunnen die westerse gasten wel rijden want een verzekering kennen ze niet. De man weet slechts ons hotel en kamernummer. Gewoon op goed vertrouwen. Als ik met Luca achterop een beetje gas geef schieten we weg en ik lijk de controle over de scooter te verliezen, maar ik weet nog net de rem te vinden en het gevaarte in bedwang te houden. Ik probeer de situatie weg te lachen. De man kijkt echter steeds bezorgelijker. Al toeterend rijden we maar snel weg voordat hij zich bedenkt. Maar waarom een belangrijke dag? Ons aller VVZ’49 uit Soest moet zich vandaag zien te handhaven in de eerste klasse. Zij spelen op het moment dat het voor ons etenstijd is en wij gaan met de scooter op zoek naar een restaurant. Terwijl onze teamgenoten de 3 punten op het sportpark Zonnegloren proberen te houden smikkelen wij bij een lokaal restaurant met Wifi. Bij winst handhaaft VVZ’49 zich. Bij verlies staat nacompetitie te wachten. We hebben verschillende mannetjes ter plekke die ons op de hoogte houden van de ontwikkelingen in Soest. Op het moment dat ik een hap neem van mijn beef met noodles in een restaurant genaamd Lam Tong komt het bericht ‘1-0’ binnen. We juichen. Drinken nog wat en als zelfs voor rust de 2-0 erin ligt durven we naar het hotel te crossen. Als we na 90 minuten te horen krijgen dat het 2-0 is gebleven lopen wij nog even de polonaise op het strand waarnaar de Russen zelfs nog even aansluiten want ja die hadden die dag ook nog wat te vieren….

Op zondag doen we wederom rustig aan. Rond een uurtje of drie pakken we de scooter om ‘De Rode Duinen’ te bezoeken. De duinen zoals ik

DCIM100GOPROG0281530.
Duin sleeën.

die ken uit Soest, maar dan is het zand rood en lopen er kleine kinderen rond die je een sleetje willen laten huren. We huren twee sleetjes en zoeken een hoge zandheuvel op. De eerste keer gaat het, met aanwijzingen van de kinderen, erg goed en we hebben beide een goede snelheid. Nu het geld binnen is, zijn de kinderen ook weg! Dan maar zelf proberen. Lastiger dan gedacht. Wij komen niet goed op snelheid en na 3x die zandduinen opgelopen te hebben houden wij het voor gezien. Die avond barbecuen we er op los en maken het niet te laat want morgen vervolgen wij onze reis weer. Bestemming: Da Lat.

Wij lezen ons in via de boekjes die wij bij ons hebben en via het Internet. Als we over Da Lat lezen, lezen we eigenlijk niet veel bijzonders. Stadje van 200.000 inwoners op een hoogte van 1500 meter, maar als we de aantekeningen van Kevin (teamgenoot, die paar maanden terug Vietnam heeft verkend) erbij pakken lezen we dat dit een ‘must’ is. Wederom haalt een bus ons op. De route gaat veelal door het droge landschap en de weg is slechts een zandpad met vele kuilen. Alsof je door de kunuku van Curaçao rijdt. Na vier en half uur heen en weer geschud te zijn. Staan we op de plaats van bestemming. Het is hier inderdaad wat frisser. Als we de bus uitstappen worden we aangesproken door twee mannen. Één man doet het woord en in zijn leger outfit doet hij zich voorkomen als een Guarilla strijder uit de Vietcong. Hij vertelt ons over easyriders. Mannen op motoren die toeristen achterop nemen om het land Vietnam te laten zien. De andere man, wat kleiner van stuk is een snor dragende type en met de lok haar dat op het voorhoofd valt heeft hij veel weg van een wereldleider die …. Afijn. U snapt hem. De mannen wisselen elkaar af in het altijd goed verstaanbare Aziatische Engels. De easyriders hebben allemaal een referentieboekje waarin toeristen in eigen taal een referentie kunnen schrijven. Wat heel goed werkt en te vertrouwen is. Eerlijkheid gebied ons te zeggen dat zij ons de verhalen overtuigd hebben van een trip met de easyriders, maar we happen niet meteen toe. We lopen naar ons hotel. My Dream hotel. Een kamer kost ons hier €4,80 per nacht. Een ruime kamer met twee aparte bedden, een balkon, badkamer, gratis wifi en een top ontbijt. My Dream?  Op aanraden van Kevin boeken we voor de volgende dag een canyoning tour. In de nabij gelegen rivier met watervallen kun je wat actie beleven door te abseilen, rotsglijden en free jumping. Wat echt wel heel erg gaaf was! Abseilen doen we in totaal 4 keer waarvan één keer door een waterval van 25 meter. We springen ook nog van een elf meter hoge rots naar beneden.

DCIM100GOPROG0341607.

Soms moet een sprong in het diepe wagen. Wat wel opvallend is, is dat hier vele toeristen op af komen. Zowat alle backpackers dus je komt elkaar dan ook weer tegen of je herkent mensen waarmee je eerder al in de bus hebt gezeten. Doorweekt en met een dicht oor worden we bij ons droomhotel afgezet. Na een warme douche val ik direct in slaap. Plots schiet ik wakker en denk ik aan de Guarilla strijder en de snor dragende wereldleider. Als we morgen die tour willen doen met ze dan moet we ze wel even dat laten weten. Ik besluit om naar beneden te lopen en het nummer te bellen dat op het visitekaartje staat. Ik krijg de Guarilla strijder aan de lijn en vertel hem in duidelijke taal dat hij morgen 25 dollar kan verdienen samen met zijn kleine vriend. Hij gaat akkoord. Het enige wat ik versta is “tankjou for calling’

In de avonden lopen we hier in lange broek en een vestje. De plaatselijke bevolking doet alsof het een skioord is en loopt met dikke winterjassen en zelfgebreide mutsen op. Het kwik daalt hier echter niet tot onder de 20 graden, maar dat geheel ter zijde.

Na ons uitgebreide ontbijt van een baquette met 2 gebakken eieren, wat fruit en een halve baquette met pindakaas staan Dai en Loi, want zo heten ze, ons op te wachten. Luca vraagt van te voren aan mij bij wie ik achterop wil en ik heb een voorkeur voor Loi, de kleine snor dragende type. We stappen beide achterop en laten ons rondtrekken door het binnenland van Vietnam. Dai en Loi kunnen wel goed rijden en ik voel mij dan ook erg veilig achterop. Onze eerste stop was een uitzicht over de velden met groenten en kruiden. Dai vertelt hier met veel gebaren over het landschap en schaterd soms van het lachen, wat voor ons ook weer een reden is om ook te gaan lachen. Al hebben we geen flauw idee waarom we dan ook lachen. We stappen beide weer achterop en met mij Go Pro schiet ik wat filmpjes en foto’s. Ik maak ook al rijdend een selfie met Loi en mijn oog valt op zijn linkerhand. Op de linkerhand staat een hakenkruis getatoeëerd. Dat geloof je toch niet. Een dag eerder vergeleek ik hem met de wereldleider en dan heeft hij zo’n tatoeage. Ik weet echter wel dat het hier een andere betekenis heeft, maar het is wel leuk voor het verhaal.

DCIM100GOPROG0391649.

Als we de volgende stop maken staan we bij bloemenvelden. Deze keer pakt Loi het woord en met de handjes op de rug begeleid hij ons door de bloemenkassen. De zaadjes voor de bloemen zijn uiteraard afkomstig uit Nederland. Daarna maken we een stop bij een koffieplantage voor een lekker bakkie pleur. Het tempo van de easyride trip ligt hoog en dat vinden wij ook prettig. Een stop is snel even wat zien, keihard lachen en geen flauw idee hebben wat Dai of Loi vertelt. Het uitzicht over de heuvels is erg mooi om te zien en met de snelheid van de motor heeft een maximaal snelheid van 60 km/ph. Voordat we aankomen bij een zijde fabriek zien we langs de weg heel apart vlees hangen. In zijn geheel hangen twee honden schoon aan de haak. Bijzonder. Lokale mensen hier vinden het een delicatesse maar wij vinden het echt heel vies. Snel verder.

We komen aan bij een zijde fabriek. Het proces van zijde kende ik al wel, maar nu zie je het voor je neus gebeuren. In het kort. De rups eet zich vol met blad. Maakt een cocon en na een aantal weken gaat de cocon met de rups in het kokende water. De cocon is dus van zijde en daar wordt een draad van gemaakt. Geweldig om te zien, zielig voor de beestjes. Bij de uitgang van de fabriek ligt nog een schaaltje met de gebraden rupsen en ja waarom ook niet.. ik probeer er een. Het smaakt en het heeft de strucuur van nootjes maar dan in een slijmerige substantie. De nasmaak is van de nootjes maar het proeft stroef in de mond. Slokje water dan maar.

Even verderop worden we gedropt bij een waterval. Het bruine caramel water klettert hier naar beneden. Wij doen een afdaling waarbij onze gedachten terug gaan naar de Rinjani berg op Lombok en Dai en Loi blijven boven. Tijd voor een lunch. Dai en Loi nemen ons mee naar een local tentje en we krijgen Phó, soep met noedels en rundvlees. Prima!
Na de lunch proeven we nog Rijstwijn met zo’n 60% alcohol en scheuren we nog door het binnenland. Geweldige ervaring. Als je in Vietnam bent moet je dit zeker een keer doen!! Nu zitten we wederom in een toeterende bus. We zijn op weg naar Nha Trang. Een rit van minder dan 4 uur. Dit plaatsje ligt aan de kust en staat bekend om de vele Russen. Gezellig! Mama, het gaat nog steeds goed hier en met mijn gezondheid is ook niks mis. Goed. Dit was het weer voor deze week, tot volgende week.

DCIM100GOPROG0511754.

Op de foto met Dai & Loi


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s