Blog nummer 9 “Home Sweet Home”

28 mei – 3 juni  Home Sweet Home

De geur van het eten in het vliegtuig maakt mij wakker. Ik doe mijn slaapmasker af en pulk mijn oordoppen uit mijn oren. Rechts van mij ligt “Sepupu”,  onderuitgezakt met eveneens een slaapmasker en oordoppen. Trachtend wat slaap te pakken. Links van mij zit een kleine Chinees. Hij slaapt met zijn mond wagenwijd open. Een blik op zijn scherm en ik zie dat zijn film gewoon doorloopt. Vast niet zo’n boeiende film. Als ik op mijn eigen scherm kijk zie ik dat ik nog 1 uur en 35 minuten + paspoortcontrole + een bagageband verwijderd van een innige omhelzing van vriendin en ouders!
Op donderdag 28 mei, als ik nog meer dan 144 uur verwijderd ben van die innige omhelzing, rijdt er voor de zoveelste keer in deze 2 maanden een bus voor. Onze laatste trip duurt 3 dagen en 2 nachten en neemt ons mee naar een van de mooiste plekken van Vietnam: Ha long Bay. Talloze kalkrotsen stijgen hier uit de zee en vormen plaatjes die uit de reisgids zijn gelopen. De bus brengt ons in 2 en een half uur naar Ha long city. Als we de brochure moeten geloven slapen we vanavond op een prachtig schip met 3 zeilen die prachtig gebold staan omdat we voor de wind varen. Als we door een klein bootje worden afgezet bij het schip ziet het er toch iets anders uit. Het vervallen houten schip biedt plaats aan zo’n 22 passagiers en genoeg bemanningsleden. Terwijl het anker wordt binnen gehaald, schuiven wij direct aan voor een lunch. Aan tafel zit een gezinnetje uit Maleisië en een Ier uit Australië. De boot zet koers naar een grot waar we niet de enigen zijn.. Als onze lunch, rijst met groentes en van alles wat, naar binnen is gewerkt worden we aan de kade gebracht om de grot te bekijken. We hebben genoten van de koelte. Daarna was het tijd voor een biertje op de boot. Dit was voor onze Australische Ier het startschot om dan maar gelijk vol voor te gaan. Wij hadden al enigszins het vermoeden dat die verslaafd was. De boot vaart door de kalkrotsen heen en als we de plek voor onze overnachting bereiken zwemmen we wat en hebben we ons diner. De avond wordt voortgezet met 0,16 cent bier, klote Spaanse salsa nummertjes en geen Australische Ier. Die hield het na 15 bier en 2 jointjes voor gezien. Wel raar.

De nacht is vooral warm. De airco ging rond een uur of 9 p.m. aan en rond 6 uur a.m. weer uit. De volgende ochtend zit iedereen aan het ontbijt behalve, u raadt het al, de Australische Ier. Na het ontbijt jumpen we in een kano en peddelen we ons langs een floating village en tussen de anderen boten door. Rond de klok van 10 worden we naar de kade van het eiland Cat ba gebracht en een busje brengt ons in 40 minuten naar de andere kant van het eiland, om daar weer een boot te pakken naar Monkey Island. Een eiland met bungalows aan het strand. Een fantastisch strand. Onze bungalow is klein in de douche liggen een paar rotsblokken en ook hier gaat de airco om 9 uur aan en om 6 uur uit. We lunchen, liggen op het strand, trappen een balletje, lurken tabak door een pijp en beklimmen nog de top van het eiland. Wat ons een werkelijk schitterend uitzicht geeft. Als we de daling inzetten worden door de groep mannen, die ons ook aan de vredespijp liet lurken, uitgenodigd voor een potje voetballen. Eerste kans beste kans. 3 goals van ondergetekende en 2 weergaloze doelpunten van Luca Bombarda. De scheidsrechter van die avond had een makkelijke avond. Eindstand 5-1. Tijdens het eten worden we uitgenodigd door de mannen om een biertje te komen drinken bij hun aan tafel en drinken we shotjes rijstwijn. We sluiten de avond af met een whisky red label en een familiesigaar. Top avondje.

Zaterdag 30 mei. In de vroege ochtend maken we dezelfde weg terug om weer bij onze prachtige boot terecht te komen. De groep is veranderd. We komen aan tafel te zitten met een Amerikaan die lijkt op de spits van West Ham united, Andy Carroll en een vreemde combinatie van een oudere kale man met een jonge blond Russisch grietje met een zoon van 4. Opvallende toevoeging. Ze wonen in Pattaya. Lees de plek van het Thaise sextoerisme. Ware liefde schat ik zo in. De kale man praat honderd uit en heeft, als ik goed heb geluisterd, de wereld uitgevonden. Na het rollen van de spring rolls en het eten van de spring rolls zet het schip koers richting de haven van Ha long bay. We varen wederom langs allemaal kalkrotsen. Het uitzicht is werkelijk adembenemend. De rust waar ons in bevinden is geweldig en de warmte is killing. We proppen onszelf weer in de bus en worden 3 uur later bij ons hotel weer afgezet. En dan zit onze laatste trip erop. Geen eindeloze bus tochten meer. Geen gevloek en getier op een trage groep. Geen gidsen meer die niet te verstaan zijn. Alleen nog de reis naar huis.

Voordat die reis begint hebben we nog een paar dagen. In de dagen gaan we op jacht naar souvenirs, rusten we goed uit en eten we heerlijk. We boeken een 4 sterren hotel aan het meer en vertoeven daar nog 2 nachten. Maken gebruik van het zwembad en de gym en praten nog over onze reis van 2 maanden. Op maandag 1 juni moet er dan een eind komen naar de jacht op een kerststal voor tante Gerdie. Een moeilijke missie. Probeer maar eens in een niet christelijk land een christelijk beeld te vinden. We vonden er één in Hanoi dichtbij een zeldzame kathedraal. De onderhandeling met de man van de winkel verlopen stroef maar het is nu of nooit. Luca tast nog eens flink in zijn buidel en neemt de kerststal mee. Missie geslaagd zou je zeggen. Het loopt tegen etenstijd en we willen de vakantie in style afsluiten. We zien mensen op de plastic krukjes zitten en eten een heerlijke mieschotel met beef en groentes. We nemen ook plaats en bestellen hetzelfde. Same same. We eten wat, nemen een slokje van ons bier praten over de lingerie van Vietnamezen vrouwen en nemen nogmaals een slok van ons bier. Bij het laatste slokje stopt er in de straat een legertruck. Zo’n 10 mannen van het leger stappen uit en nemen alle plastictafeltjes en stoeltjes mee van alle zogenoemde “straatrestaurantjes”. Wij moeten ook opstaan en de krukjes inleveren. De truck gaat volgeladen met krukjes en tafeltjes verder naar de volgende straatrestaurantjes. Ondanks de chaos blijven wij braaf staan en betalen we. Een paar straten verderop komen we erachter dat wij het tasje met souvenirs vergeten zijn en dus ook de enige kerststal die in heel Vietnam te vinden was. De paniek slaat toe. We lopen snel terug en zien tot onze verbazing dat het gele tasje in de boom hangt… Gelukkig maar.

Het hotel is heerlijk en de laatste dag doen we niks. We wachten af. Op moment van vertrek zijn we nog 26 uur verwijderd van de innige omhelzing. De reis van 2 maanden is omgevlogen. We denken samen terug aan de eerste momenten op Java. Vragen ons af hoe is met Jacco zou zijn, Een Nederlander die we in de eerste paar dagen hebben ontmoet waar we totaal geen raakvlak mee hadden, Of hoe het zou zijn met de Poolse kogelstoter. We kijken de vele snapchats die we hebben gemaakt en opgeslagen. We schateren nog een keihard om de grappen die we vooral zelf erg leuk vinden. We vliegen in anderhalf uur van Hanoi naar Hong Kong en van Hong Kong naar Amsterdam. Bij vertrek in is het nog 12 uur tot aan die innige omhelzing. We gaan. Kijken nog een filmpje en sluit mijn ogen. De geur van het eten in het vliegtuig maakt mij na een paar uur slaap weer wakker. Ik doe mijn slaapmasker af en pulk mijn oordoppen uit mijn oor. Als ik op mijn scherm kijk zie ik dat ik nog 1 uur en 35 minuten + paspoortcontrole + een bagageband verwijderd van die innige  omhelzing. Ik kijk nog een paar afleveringen van White collar, prop het ontbijt naar binnen en als we dan boven Groningen de daling inzetten word ik wat zenuwachtiger. We staan aan de grond. We lopen richting de paspoortcontrole. Onze pas versnelt. Nog 15 minuten. We gaan naar de WC poetsen onze tanden, trek mijn op maat gemaakte overhemd aan, doe mijn haar goed en adem nog een keer goed in en blaas nog een keer goed uit. De koffer laat niet lang op zich wachten. We lopen naar de schuifdeuren en daar staan ze!! Met bloemen, ballonnen en slingers worden we verwelkomt. Ik ben nog een paar stappen verwijderd van de innige omhelzing. Eindelijk! Na 2 maanden. Dit is heerlijk thuis komen!!!

z9j7ggds

We drinken nog wat en dan is het tijd om afscheid van elkaar te nemen. De afgelopen 2 maanden waren werkelijk fantastisch en ben blij dat ik de reis samen met mijn neef, vriend, team en huisgenoot heb mogen maken. Dat we niet ziek zijn geworden en dat er niks ernstigs is gebeurd. We hebben genoten, 10 seconden irritatie gehad en vooral gelachen. Bedankt!

En nu? Nu scheiden onze wegen. Luca gaat samenwonen met Lisa in Amersfoort. En ik? Ik blijf in Luna wonen. Het echte leven staat op punt van beginnen. Bedankt voor het lezen en wie weet tot een volgende keer. Je weet immers nooit wat de toekomst gaat brengen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s